به نظرم می آید مکثی پنج ساله کرده باشم. سفرم را دوباره از سر گرفته ام. سفری که شش سال پیش آغاز شده بود و یک سال طول کشیده بود و رهایش کرده بودم. حالا دوباره از سر می گیرمش، انگار نه انگار که سالهاست ماندگار بوده ام.
از رهايی دوباره ام خوشحالم و از رها کردن تمامی آنچه که بايد بر جا گذاشت و رفت غمگین، اما راهی جز جريان داشتن نیست و اگر نه رکود طولانی تمام و زلال ترین آبها را هم می گنداند.
نمی دانم در اين پنج سال چیزها چقدر در من درونی شده اند، ای کاش بسیار.... می ترسم، می ترسم در زمان جاری بودن تجربیات دوران سکون را از ياد ببرم و اشتباهاتم را تکرار کنم.
هر چه تجربیات آدمی خاص تر باشند، او تنهاتر است.