بعد از ايران دومين تيمی هم که برام مهم بود، يعني آلمان، ديشب از جام خارج شد. خيلي احساس بدي بود... ۱۱۹ دقيقه نتيجهء صفر-صفر و بعد يه دفعه دو تا گل در عرض يک دقيقهء آخر! اين ايتالياییا خيلي زرنگند بابا و خوب... عالی هم بازی کردند. حالا هم با اينکه از برد ديشبشون دل خوشي ندارم، بين تيمهايی که باقی موندن بيشتر دلم می خواد که ايتاليا ببره، وگرنه برای دوسال آينده اينجا برنامه حالگیری داريم!

از بعد ورزشی فوتبال که بگذريم، چيزی که از همه بيشتر تو اين يک ماهه برام جالب بوده بعد مردمشناسانهء فوتباله. مسائلی مثل غرور "ملّی"، این قضیهء " ما " در مقابل" آنها". مثل اينه که در اين يک ماهه کسی قلم به دست روی خطوطی که مرز های بين كشور ها را نشان می دهند، فشار مياره و آن ها را پر رنگ تر ميکنه. همين محدودهء اروپا را مثلآ اگر نگاه کنیم، می بینیم که تمام آن احساساتی را که اتحاديه اروپا سعی در تعديلشان دارد اين يک ماهه اخیر به شديد ترين شکلي بروز کردند. از ايتاليايی ها بگیر که آلمان ها را بر اساس مبتذل ترين کليشه ها مثل خشکي و نظم افراطیشان هر روز در برنامه های مربوط به جام جهانی تمسخر کردند، تا آلمانها که مردان ايتاليايی را به خاطر سطحی و بچه ننه بودن، در مجلات آلماني به نقد گرفتند. و تازه فقط این ها را مثال زدم چون جلو چشمم بودند و گرنه مطمئنم که در هر کشوری از اين قبيل چشم و هم چشميها با يکی دوتا كشور دیگر وجود داره و خلاصه تو اين يه ماهه اینجور پیشداوریها و تنفر های قدیمی که حتی درست نمی دانیم منشا آنها کجاست حسابی جاي خود را باز کردند و "بالا زدن"! منظورم همان قبیل احساساتیه که مثلا بين "ما" ايرانی ها در مورد عرب ها و ترک ها باب است و باعث ميشه اگر کسي "من" ايرانی را خدای نکرده با عرب مقایسه کنند، بهم بر بخوره!

فوتبال...بععععله که باحاله!... ولي خوب جايگاه بروز تمام آن غرایزی است که انسان متفکر سعی می کند و هموااااااره سعی کرده با منطق آنها را کنترل کنه: " ما" در مقابل "شما" و "آنها".
اما، اما و اما...از آنجاییکه "غریزه" را نمی توان ریشه کن کرد، پس چه بهتر که جایگاه بروز چنین غرایز هویت طلبانه ای در زمين سبز فوتبال باشد و نه در زمين خاکی به خون مزيّن جنگ.... مگه نه؟