ُمی شه گفت که به هيچ وجه تکليف خودم را در مورد"چه جور وبلاگ نوشتن" نمی دانم. فعلآ در حال بررسی بقيه وبلاگها و خوندن يک سری برنامه های بی بی سی هستم که به وبلاگ تخصص دارند. حتی هنوز نفهمِدم چطور لينک وسط نوشته درست کنم.
مساله جالب ديگر اينه که از يک طرف دامنه کلمات فارسی که هنوز فراموش نکردم محدود است و از طرف ديگر و از اون بد تر بلاتکليفی من در چه جور "فارسی" ای حرف زدن است. منظورم اينه که ناخودآگاه همان زبانی را به کار می برم که پنج سال پيش صحبت می کردم. حالا نه فقط موقع نوشتن، حرف زدنم هم مثل همون دختر سرکش و نا آروم و بی خيالی که امروز کمتر هستم. و خلاصه اينکه خيلی با شخصيت فعلی من هماهنگ نيست و اونرو انعکاس نمی ده. هر وقت هم می رم ايران و می خوام خودشيرينی کنم و جلو هم سن و سالام کم نيارم، تکه کلامهای پنج سال پيش ام که خيلی وقته از مد افتادند، کلی باعث خنده دوستانند! البته خوب اگر وقت باشه، بالاخره یکجوری منظورم رو حالی می کنم.
زندگی خارج از اين فضای مجازی هم به جای خودش باقيه. دارم برای امتحان (sociolinguistics فارسيش اگر گفتين چی می شه؟!) هفته آينده آماده می شم. بسيار مبحث جالبیست و خيلی به مسائلی که بالا در موردشون حرف زدم مرتبطه گرچه که زبان الکنم قدرت اينکه به فارسی وارد جزئياتش بشم را نمی ده!