دوستان عزیزی که اینجا سر می زنید، مرسی! من را شرمنده کردید.

حقیقت اینه که، از آنجایی که درگیر درست انگلیسی حرف زدن هستم، فارسی نوشتن دوباره سخت شده. با اینکه دلم میخواهد سعی کنم و اینجا بنویسم، همیشه وقتی غرق در چیزهای نو هستم و در کشف و شهود، بیان احساساتم برای دیگران سخت است چون مورد قضاوت دیگران قرار گرفتن وقتی هنوز خودم  نمیدانم چه قضاوتی براتفاقات بگذارم، دشوار است. ترس من همیشه آنست که تجربیات من در غرب برای مخاطب ایرانیم قابل هضم نباشد و خوب شکی نیست که بیشترین مخاطبین من را ایرانیها تشکیل می دهند.

لندن بی شک آزاد ترین شهری است که من تجربهُ زندگی در آن را دارم و دانشگاه من، مدرسهُ شرق شناسی، بی شک اولین دستگاه تربیتی که به آن احساس تعلّق می کنم. اینجا گوناگونی بسیار است و قضاوت مستقیم دست کم به صورت نسبی اندک. 

امیدوارم در تعطیلات بتوانم بیشتر با شما باشم.